Jesse Willems

Herman van Veen

Dat kun je wel zien
vr 14 okt 20:15 uur - 21:45 uur
vr 14 okt
20:15 uur - 21:45 uur
  • vr 14 okt
    20:15 uur - 21:45 uur
    Met pauzedrankje
    Grote Zaal | 1e & 2e rang

Het zou een feestjaar worden, een vrolijk weerzien. 
We zouden, ik ben net zo oud als de gewapende vrede, 
met u mijn vijfenzeventigste verjaardag vieren
en vrij naar Chawwa Wijnberg zingen:

 Violen, anjelieren
en een tas vol prei
wat hebben we te vieren
violen, anjelieren
en een tas vol prei.

Toen kwam dat wereldwijde virus en weken we uit naar huis en wuifden we naar kinderen voor ramen. Gingen we beetje voor beetje en toen toch maar weer niet weer wel naar buiten. Zingen, spelen voor een handvol durvers in de zalen en de zaaltjes. Tot ook dat niet meer mocht. 

Nu het weer wel met mate mag, komen wij alsnog naar u toe, 
om het vieren in te halen. 
Samen met Kees Dijkstra, Wieke Garcia, Jannemien Cnossen en Edith Leerkes. 
We gaan elkaar toch zien. 

Kijk ernaar uit,

Herman van Veen

 

Deze voorstelling is verplaatst van 17 december 2021 naar 14 oktober 2022. Kaarten met daarop de datum van 17 december, blijven geldig. 

Neem voor rolstoelplaatsen contact op met de kassa via: kassa@indeklinker.nl of 0597-700270.

In de pers

Een abstract-biografische voorstelling met de luchtige diepgang die hem zo eigen is. - PAROOL

Onvermoeibaar en onverslijtbaar. Ga het vooral aanschouwen.  - ALGEMEEN DAGBLAD****

Herman van Veen gezien. Wil alleen maar zeggen: ga daar heen. Het is prachtig. - ANDERMANS VEREN

Herman van Veen betovert. - DE VOLKSKRANT*****

 

HERMAN VAN VEEN: nieuw liedjesrepertoire en snelle grappen.
Foto Corné Sparidaens

JACQUES J. D'ANCONA

Huppeltjes en danspassen worden swingend gladgestreken. Hij is van de dynamiek en van striemende muzikale ritmes, maar ook bereid zich over te geven aan subtiele verhaaltjes. Anekdotes uit zijn dagboek, min of meer. Herman van Veen, dus. Zanger, tekstdichter, componist, violist, theatermaker en beeldend verteller, die het geweld van het applaus ruimhartig doorgeeft aan de muzikanten. Alsof hij ons eraan wil herinneren dat ze geen ‘begeleiders’ zijn, maar onverbrekelijk deel uitmaken van het concept.

‘Het mooiste kan nog komen’

In het decor hangt één ballon en er is niets op tegen om deze te rubriceren als hommage aan Toon (Hermans). Het is ongeveer 55 jaar geleden dat Van Veen (1945) voor ‘t eerst in Groningen speelde. Toen hij voor een half uur toegiften in badjas terugkwam op het toneel en de mensen de laatste bus naar huis misten. „Het grootste gedeelte van ons publiek uit die tijd is inmiddels overleden”, zegt hij. „Wij zijn de overlevenden, het mooiste kan nog komen. Opa probeert hier te entertainen...”

Nostalgisch gemijmer is hem vreemd. Story’s uit zijn jeugd klopt hij niet op. Het draait om het ensemble, de muziek en de liedjes. Een sterk punt: hij neemt afstand van de succesnummers, de geheide hits van toen. In een vers arrangement zingt hij Anne en Ne Me Quitte Pas van Jacques Brel brengt hij ontroerend mooi in het Zuid-Afrikaans. Wat dat betreft zeer oké, en voor de rest zingt hij nieuw repertoire. Ballads en vurig omspeelde teksten, die de balans van de voorstelling garanderen. Hij kiest voor precisie, tempo en de soepele structuur van snelle overgangen die samensmelten met grappen, komische waarnemingen van een columnist. De goeroe uit vervlogen jaren heeft de rituelen opgeborgen, maar de magie is markant en onverslijtbaar hevig gekoppeld aan wederzijdse aanhankelijkheid. De clown in Van Veen is niet geheel stil gevallen, trouwens. Hij dompelt de figuur echter zonder nadruk in vluchtige terzijdes. In principe houdt hij het teer en subtiel, al dondert er een wagonlading tafeltennisballen uit de nok en is er ook een overjarige voorraad confetti voorhanden.

‘Over twee jaar ben ik hier weer’

Dit alles onder de titel Dat kun je wel zien dat is hij . Om die te verklaren moeten we terug naar 2020, toen hij op 14 maart 75 werd en dit met de theaterzalen wilde vieren. Enfin, dat lukte niet, omdat er een hardnekkig virus opdook waar hij zelf ook mee werd geconfronteerd. Herman van Veen ontmoette dit weekend mensen die na twee keer uitstel eindelijk mochten komen. Maar zijn belofte staat: „Over twee jaar ben ik hier weer.”

Men kan gerust zijn. Hij is niet van plan te stoppen.